Nee. In het woord vooraf legt Gottlieb uit dat zij herkenbare details veranderde en soms materiaal van meerdere patiënten combineerde. Lees de scènes als zorgvuldig vormgegeven verhalen binnen haar boek, niet als volledige letterlijke patiëntendossiers.
Een woord vooraf hoort bij de leeskeuze
De toelichting staat vóór het eigenlijke verhaal en helpt bepalen wat voor tekst je gaat lezen. Zij maakt zichtbaar dat privacy en vertelvorm een rol spelen in de selectie. Wie een gesprekstechnisch lesboek of een openbaar klinisch dossier verwacht, kan daardoor zijn verwachting bijstellen voordat hij een afzonderlijke scène beoordeelt.
Herkenning stelt geen identiteit vast
Een lezer kan iets uit een verhaal herkennen zonder dat het over die lezer of een bekende gaat. Gebruik overeenkomsten daarom niet om mensen in je omgeving een diagnose of verborgen bedoeling toe te schrijven. Je kunt wel kijken welke informatie de verteller geeft en welke onderdelen van een situatie in deze tekst niet zichtbaar worden.
De auteur heeft zelf verschillende posities
Gottlieb schrijft niet alleen vanuit haar werk; de uitgever beschrijft ook de hulp die zij zelf ontvangt. Let bij een overgang op wie aan het woord is en welke positie de passage heeft. Zo blijft de vorm van een persoonlijk relaas herkenbaar. Deze leesvraag schrijft geen zorgtraject voor en beoordeelt geen therapeut.
Bekijk of dit het boek is dat je zoekt
Bij [Misschien moet je eens met iemand praten?](/boeken/misschien-moet-je-eens-met-iemand-praten/) staan de gecontroleerde Nederlandse uitvoeringen en beide vertalers. Kies het boek als je dit vertelperspectief wilt volgen. Zoek je een algemeen antwoord op een eigen hulpvraag, dan vertelt de overeenkomst met een beschreven scène nog niet wat voor jou passend is.
